Blloku Opinion

Grafitët, sharjet në stadiume, sloganet ‘pakuptim’, komentet dhe reagimet në blogje janë simptomat e para të sëmundjes së një turme, që ka filluar t’i përshfaqë hapur. Por, ndërsa sociologët po përpiqen të merren me shkakun, politikanët vazhdojnë të merren me pasojat dhe sidomos anën sipërfaqësore të gjërave.

Aq rutinë sjell muaji gusht në Shqipëri, sa nganjëherë ngjan sikur dikush e ka rregulluar me dorë rrjedhën e punëve në këtë vend. Gushti është muaji ku zakonisht nuk ndodh asgjë, me përjashtim të ndonjë provokimi me natyrë patriotike folklorike në Himarë apo në ndonjë areal tjetër. Gushti e bën gjithçka më të squllur, më pa jetë. Por korriku dhe gushti i sivjetmë, me të nxehtin më të madh në dhjetë vjetët e fundit, vërtet na kanë bërë të gjithëve gati si të përhumbur.

Ka një kolerë që ka prekur prej vitesh politikën shqiptare të Prishtinës dhe të Tiranës. E kam fjalën për «Ishat», për ish-ministrat.

Ka deklarata që harrohen brenda ditës dhe ka deklarata që zbulojnë filozofinë e vërtetë të një pushteti dhe që nuk mund të hiqen nga mendja. Në kulmin e debatit për projektet në Zvërnec dhe ishullin e Sazanit, Kryeministri Edi Rama, duke ironizuar kundërshtarët, pyeti me përçmim:

"Me çfarë po mendojnë të sigurojnë mirëqenien këta patriotë? Do shesin flamuj? Do shesin qeleshe? Do shesin çifteli? Apo do shesin shqiponja? Çfarë do shesin këta?"

Në pamje të parë, ishte një batutë.

...rasti i Sazanit është, sipas autorit, tregues i mënyrës me të cilën Athina ka vepruar në çështjet që lidhen me sovranitetin mbi hapësirat detare dhe ishujt. Ai e konsideron këtë një shembull se çfarë nuk duhet të bëjë një shtet që respekton dinjitetin dhe të drejtën ndërkombëtare.

Protestat në Shqipëri - të quajtura "Revolucioni Flamingo" - mund të kenë tërhequr vëmendjen ndërkombëtare, por nuk ka gjasa t'i japin fund pushtetit të kryeministrit Edi Rama. Jo sepse shqiptarët janë të kënaqur. Jo sepse korrupsioni është zhdukur. Jo sepse institucionet e Shqipërisë janë më të forta se kurrë. Rama mbetet i sigurt sepse opozita zyrtare ka kaluar vite duke shkatërruar besueshmërinë e saj.

Në kujtesën time si nxënës, emri dhe mbiemri "Enver Hoxha" ishte pothuajse i vetmi që identifikohej me shtetin shqiptar. Ekzistencën e një ministri e mësoja vetëm kur niste dhuna verbale ndaj tij nëpërmjet etiketave standarde si: "armik i popullit", "tradhtar", "revizionist", "borgjez", "agjent i imperializmit", "bandit", "element i degjeneruar" etj., dhe me ato denigrime publike paralajmërohej dhe përligjej përndjekja, eliminimi politik apo edhe fizik i një "armiku".