Ndryshimi i vërtetë, ende larg

Prej 1 viti Shqipëria qeveriset nga shumica PS-LSI, koalicion që ka marrë përsipër të vërë në zbatim programin e “Rilindjes” përmes një filozofie të rimodelimit të ekonomisë dhe përafrimit të drejtësisë e shërbimeve të tjera publike me standardet europiane. Një operacion që kërkon ndërhyrje të thella në palcën e sistemit për të çrënjosur klientelizmin, burokracinë dhe  korrupsionin që ka mbërthyer prej 20 vitesh qeverisjen dhe funksionimin e shtetit shqiptar e që duhet shoqëruar me reforma të  mëdha në disa sektorë të ekonomisë. Kryeministri ka treguar se është në krye të punëve për atë që vetë e ka quajtur ripërtëritje urbane, duke asistuar në nisjen e investimeve për sheshet dhe parqet publike të qyteteve. Në Divjakë ai u kujdes edhe për mbarëvajtjen e punimeve në kanalin vaditës që do të çlirohej nga kallamishtet si rezultat edhe i një vizioni të ri të qeverisë për t’i dhënë më shumë nxitje bujqësisë dhe fermerëve të zonës. Ndërsa në Elbasan shkoi disa herë për të ndjekur punimet e stadiumit të futbollit, duke u interesuar madje edhe për cilësinë e barit që do të kishte tapeti i ri. Edi Rama e ka treguar edhe kur qeveriste bashkinë e Tiranës se ishte “skolastik” në çështjet e imazhit, duke i dhënë çdo ndryshimi një përmasë estetike. Si kryetar bashkie “solli në vete” një qytet që ishte shpërfytyruar nga ndërtimet cep më cep e rrugë më rrugë, duke i dhënë një frymëmarrje sidomos me zgjerimin e unazës së vogël. Madje nuk nguroi të merrte sëpatën e t’u futej shtyllave të KESH-it që pengonin kryerjen e investimeve në disa zona periferike të Tiranës. Disa thonë se një “kokëkrisur” i tillë i duhej Tiranës për të kthyer rregullin në qytet dhe se pa vendosmërinë e tij nuk do të ishte pastruar as Lana dhe as parku “Rinia”. Këto janë arritje që ish-kryebashkiaku Rama ka në CV-në e tij dhe që tani si kryeministër duket se po i pasuron edhe me punë të tjera publiko-estetike, siç janë zbukurimi me pemë i rrugës së Rinasit, lulishtja para kthesës në Vorë dhe gjelbërimi i dy anëve të autostradës Tiranë-Durrës e Plepa-Rrogozhinë, sa për të përmendur disa. Pra edhe njëherë kryeministri duket se po i kanalizon shumicën e energjive të tij në “operacionin” estetik të Shqipërisë postberishiane, që prapë se prapë do të mbahet mend për investimet kolosale në infrastrukturë e sidomos në ndërtimin e Rrugës së Kombit. Një rrugë që i ka kaluar 1 miliardë eurot e që ende është e papërfunduar. Themi operacion estetik, jo për të qëmtuar me çdo kusht te profili i kryeministrit kufizime në kapacitetin për të kuptuar drejtimin e shtetit, por sepse ka një mospërputhje mes ambicieve të shpallura dhe premtimeve, me punët e qeverisë, me atë çfarë ajo quan rilindje, term shumë inflacionar ky së fundmi, dhe me përqendrimin e saj në ndërhyrje me natyrë korrigjuese më shumë sesa transformuese. Po kështu, edhe kjo qeverisje, ruan një karakter recidivist, nisur qysh prej vitit 2001, për të vlerësuar ndërtimin e rrugëve dhe mjediseve të gjelbra si kriter suksesi apo edhe zhvillimi. Çka jo doemeos mund të jetë e vërtetë. Ta zëmë, qeveria e kaluar u nis edhe nga kritere patriotike për të ndërtuar një rrugë si ajo Durrës-Kukës. Por sot pyetja shtrohet: a e justifikon ajo vlerën e investimit, duke parë se fluksi i lëvizjes është shumë i ulët dhe kostoja e mirëmbajtjes shumë e lartë? Një ministër i kësaj qeverie, pak pasi erdhi në pushtet detyroi njerëzit të mos udhëtonin më me furgonë, por me autobusë, me pretekstin se ishim bërë gazi i botës.  Mirëpo sot Shqipëria është po aq e lodhur sa edhe kur ishte me furgonë. Është nisur me zulmë të madhe aksioni për shkëputjen e lidhjeve të paligjshme në sistemin energjetik dhe qeveria është e gatshme të debatojë me gjithkënd që flet për këtë çështje. Dhe ka të drejtë. Por po kaq e gatshme duhet të jetë ajo edhe për të folur për çmimin e energjisë, i cili po rilind më shpejt sesa mund të pritej. Ishte gati subjekt për roman, operacioni “Fundi i Marrëzisë”, që nga premisa gati religjionale iu kundërvu “biznesit të veseve”.  Por të gjithë e dimë se jemi shumë larg ndryshimit të mentalitetit të rinisë. Ministri i Bujqësisë ndryshoi dy herë brenda një jave qëndrim dhe mendim për miellin dhe cilësinë e tij dhe askush nuk kërkoi te kjo gjë mundësinë e lobimit apo influencës.

Në çdo rast, të paktën në sistemin që jetojmë, çdo operacion në thellësi, i vetmi që mund të sjellë ndryshimin e vërtetë, paraprihet nga ndryshimi në ligj dhe me ligj, pasi përndryshe çdo nismë është e destinuar të marrë jetë dhe të përfundojë jetën e vet brenda kronikave televizive. Nga një rezyme shumë e thjeshtë e këtij 1 viti të qeverisjes PS-LSI, mund të na lejohet që të konkludojmë se kemi një kryeministër që ka shpallur publikisht se nuk e pranon këtë Shqipëri në derexhenë ku është katandisur. Por nuk është e qartë nëse këtu ka një vizion që shkon përtej kësaj pluhurnaje të përgjithshme, apo kemi një recpetim hiperpolemizues me atë që vetë z. Rama e quan “kandaharizimi i Shqipërisë”. Nëse është kjo e dyta, atëherë me siguri që në përmbushje të detyrës së tij, por edhe pritmërive që ka krijuar në vitin 2013, ai ka shumë Punë të vërtetë për të bërë.

Leonard Mitro