Ne e kemi merituar 1913-n

Ka dalë sot nga vrima e rehatllëkut Niko Peleshi, i caktuar në detyrën e Kryetarit të Kuvendit të Shqipërisë për të njoftuar një deklaratë të përbashkët në denoncimin e vendimit të Gjykatës së Hagës ndaj ish-krerëve të UÇK-së.

Dje Dhomat e Specializuara të Kosovës shpallën vendimin ndaj 4 ish-udhëheqësve të UÇK, që udhëhoqën luftën çlirimtare të Kosovës për liri dhe pavarësi. Ky vendim përbën një moment të rëndësishëm dhe të dhimbshëm jo vetëm për Kosovën por edhe për historinë dhe kujtesën tonë kombëtare.

Në dakordësi të plotë me grupet parlamentare sot do të përcjellim një deklaratë të përbashkët të Kuvendit të Shqipërisë përmes së cilës do të shprehim qëndrimin e Kuvendit mbi këtë zhvillim. Komisioni për Punët e Jashtme po finalizon tekstin e deklaratës

është shprehur Peleshi.

Pra, Shqipëria, një shtet i krimit të organizuar, një shtet që e ka mbushur memorien e vet me deklarata ambasadorësh të huaj, që nuk arrin dot të sjellë ujin në shtëpitë e njerëzve, një para-shtet që i ngjan depozitave majë taracave, që edhe drejtësinë penale e mori me dhunën e të tjerëve për të vënë para përgjegjësisë hajdutët që sot qeverisin, denoncon drejtësinë në Hagë.

Një pjesë e madhe e shoqërisë i shkon pas kësaj mejhaneje duke shpallur se në Hagë u vranë heronjtë e luftës, e cila edhe si e tillë, as mund të kuptohet pa aktorët ndërkombëtarë. Askush nuk do të lexojë dhe kuptojë se dënimi konsideroi se nuk po gjykohet LUFTA e UÇK-së, as vetë UÇK-ja, se nuk ka patur krime kundër njerëzimit, por se katër krerët e UÇK-së kanë vrarë apo torturuar kundërshtarë politikë për pushtetin e tyre. A nuk bëri të njëjtën gjë Enver Hoxha?

Edhe ai e fitoi luftën, edhe ai ishte çlirimtari apo në krye të çlirimtarëve. Po a justifikon kjo krimet që pasuan? Enver Hoxha shpiku gjykatat popullore, mandej edhe prokurorinë popullore dhe çoi në pushkatim dhe litar shumë njerëz me to. A jemi dakord me këtë mënyrë të vepruari, jo me vendimet në vetvete? Pse sot, kur drejtësia e gjithëpranuar si autoritet kushtetues në Kosovë, shpall një vendim, ne flasim për plaçktije të së vërtetës historike? Pse sillemi njësoj siç sillet Mero Baze dhe velillarët e tjerë për procesin e ndërmarrë ndaj Zdromsit të Tiranës?

Sillemi kështu se kjo është kultura jonë. Kultura e zaptuesit, e plaçkitësit që pasi të ka vjedhur e vrarë, e konsideron plaçkën si pronë të vetën. Duke mos pranuar në asnjë mënyrë që të shqyrtohet sesi u krye ky posedim. Është kjo kulturë, krahas asaj të viktimizimit historik, që i kanë mbushur mendjen një pjese shqiptarësh se ata janë të pafajshëm në përjetësi dhe të tjerët janë maskarenj dhe kriminelë.

Historia e ndarë si plaçkë morale, ku morali shpiket sipas leverdisë. Nuk ka sesi të jetë kështu. Nuk ka sesi, një shoqëri dhe institucionet të reagojnë në këtë mënyrë në vitin 2026. Nëse duam të vazhdojmë kështu, mos të na vijë keq se pse bota na përçmon dhe na ka miratuar që të rrimë në bisht të të gjitha vendimeve.

Sigurisht që nuk ka sesi të pranohet symbyllur dhe kokëulur çdo gjë. Por në fund të fundit, në rrjedhën e marrëdhënieve politike dhe shoqërore, arbitrimi i pranuar respektohet. Dhe të një minimum dinjiteti për të vërtetën është I domosdoshëm: ne e dimë shumë mirë çfarë ndodhi pas lufte me kundërshtarët e UÇK-së. Një pjesë të tyre. Ne e dimë krimin dhe korrupsionin që kapi Kosovë. Sot befas shpallim shenjtorë dhe engjëj, mdje mburremi se Liria ka Emër. Po ka emër. Është NATO. Të tjerat janë përralla, pa mohuar asnjë kontribut kuptohet. Janë përralla miopësh dhe cungjesh që na konfirmojnë se në një aspekt, ne e merituam 1913-n. Dhe atë kriter që u përdor për të na hedhur një kockë si shtet.