Impiantet e goditura në konfliktin e Iranit dhe ngushticat kryesore të kalimit të naftës

Lufta  në Iran ka nxjerrë në pah më shumë se më parë aspektin ekonomik që është tipari më i globalizuar i saj. Për ta kuptuar këtë merr rëndësi Ngushtica e Hormuzit dhe ngushticat e tjera që gëzojnë statusin e kalimit të lirë ujor. Kërkesa ditore për naftë në botë shkon në 100-105 milionë barrela dhe 80% e saj qarkullon në rrugë detare. Më poshtë disa të dhëna nga konflikti i fundit.

Objektet e goditura nga konflikti:

Rafineri nafte:

Ruvais, Emiratet e Bashkuara Arabe

Ras Taunura, Arabia Saudite, 550 000 barral/ditë(rifilluar)

Samref, Arabi Saudite

Bapco Energies, Bahrein – 400 000 barrela/ditë.

Mina al Ahmadi, Kuvajt

Mina Abdullah, Kuvajt

Lanaz, Irak.

Impiante gazi

Ras Laffan, Katar

Habshan, Emiratet e Bashkuara Arabe.

South Pars, Iran.

Shah, Emiratet e Bashkuara Arabe

Fusha naftëmbajtëse

Majnoon, Irak

Shyabah, Arabia Saudite. 1 milionë barrela/ditë.

Rrugëkalimet kryesore në naftës në botë

Rreth 70% të kërkesës botërore, ose 100 milionë barrela/ditë tansportohen përmes kalimeve detare strategjike. 80% e kërkesës botërore transportohet në rrugë detare.

Konkretisht:

Ngushtica e Malakës – lidh oqeanin Indian me atë Paqësor -23.2 milionë barrela/ditë me treg kryesor Azia Lindore, Kina.

Ngushtica e Hormuzit -lidh Gjirin Persik me Gjirin e Omanit dhe detin e Arabisë. 20.9 milionë barrela/ditë me treg kryesor Japoni, Kore e Jugut, Kinë dhe Indi dhe SHBA(400 000 barrela/ditë). Kalimi ditor është 138 anije.

Ngushtica Bab al-Mandeb dhe Kanali I Suezit – 9.1 milionë barrela/ditë.

Ngushticat daneze dhe turke – 8.6 milionë barrela/ditë.

Kanali I Panamasë – 2.3 milionë barrela/ditë.