Komentin për udhëheqësin gjeorgjian, të shkruar nga ish-ministri i Jashtëm i atij vendi, e botonte gazeta “Le Monde” në rubrikën “Ide” që përmbledh editoriale, opinione, komente, pikëpamje apo intervista me filozofë. Para këtij shkrimi pata lexuar po aty një analizë të gazetës italiane “La Repubblica” për gjendjen katastrofike të demokracisë e të korrupsionit në Rumani. Atë shkrim e kishte përkthyer në frëngjisht dhe e botonte edhe “Le Monde”. Kam parë e lexuar mjaft për Kryeministrin hungarez, i cili këto ditët e fundit hodhi poshtë dhe refuzoi një plan ndihme të Fondit Monetar Ndërkombëtar me një arrogancë që i shkon vetëm atij. Të gjithë kemi parë se ç’ndodh në Ukrainë dhe të gjithë e dimë se me Bjellorusinë Perëndimi nuk merret më. Ndërkaq, modeli i Putinit me qeverisje autoritare, korrupsion dhe shtet kleptokrat gati-gati po legjitimohet dhe Europa duket sikur ka prirjen të ndahet përsëri në dysh. Nga njëra anë Perëndimi demokratik, nga ana tjetër Lindja Autokratike. Marrëdhëniet...

Kete vit, si asnjehere tjeter eshte diskutuar gjate per ish mbretin Zog dhe shkak per te u be trajtimi qe qeveria dhe propoganda qeveritare nisen t`i benin kesaj figure, ne kuader te 100 vjetorit te pavaresise,prirja per ta vene ate nje nje rang me Ismail Qemalin, biles dhe mbi te, per t`i dhene keshtu nje vend, nje dimension  e nje rol qe  s`e ka patur,s`e ka luajtur,pergjthesisht ne histori,e aq me pak ne çeshtjen e pavaresise. Ne trajtimin e kesaj figure mendoj se duhen mbajtur parasysh tre gjera,pa te cilat nuk mund te arrihet ne nje gjykim objektiv. Se pari, ish mbreti nuk mund te gjykohet sot me mendesite e vjetra te regjimit te kaluar,qe cuan ne mohimin total, per vite te tera, te kesaj figure kombetare; se dyti,ai nuk mund te gjykohet as me shijet e me interesat meskine te pushtetareve te sotem,qe duan ta perdorin figuren dhe influencen e tij,aq sa e ka,per qellime politike. Se fundi,ai nuk mund te trajtohet as nen ndikimin e efekteve negative,qe shkaktojne ne kete...

Termin ‘First Lady’ kanë filluar ta përdorin shumë shpesh në Shqipëri. Rëndom e përdorin në shqip, dmth thuhet ‘Zonja e Parë’, por edhe në gjuhën angleze është mjaft familjar, tanimë; është familjar edhe për njerëz që me këtë gjuhë nuk kanë asnjë marrëdhënie. E nuk është se ky term asocjohet veç nga imazhi i bashkëshortes së Presidentit amerikan. Jo, asosacjoni mund të jetë dhe e shoqja e Presidentit shqiptar. Madje, nuk është çudi që, sa herë dëgjojmë këtë term, në mendje t’na vijë së shumti kjo e fundit.  Përdorimi rutinor ka bërë që të besoshet tek-tuk se ‘First Lady’ është një titull apo post zyrtar. Por në fakt nuk është kështu. Tek ne jo dhe jo; por edhe në SHBA, atje ku termi është shpikur, nuk bëhet fjalë për ndonjë titull zyrtar. Është thjesht një titull, më saktë një gjetje, me të cilën në SHBA janë mësuar aq shumë sa gati nuk bëjnë dot pa të. Nuk ka asnjë ligj amerikan, aq më pak kushtetuta, që ta përkufizojë këtë rol, por merret vesh se personazhi ‘First Lady’ është...

Para një jave, Kryeministri në një nga ligjëratat e tij në mbledhjen e Këshillit të Ministrave lëshoi edhe një varg insinuatash kundër meje dhe shkrimit tim “Hidrocentralizimi i Shqipërisë”, ndaj të cilave u përgjigja në një intervistë në gazetën “Panorama”. Përveç të tjerash, për mua ishte emblematik reagimi i medias shqiptare ndaj kësaj ngjarjeje, sepse në një farë kuptimi ishte edhe një test i gjendjes së gazetarisë dhe gazetarëve në këtë vend. Le të rendis dy-tri komente mbi ato gjëra që më bënë më shumë përshtypje.Së pari, Kryeministri lëshoi një sulm ndaj një kolegut gazetar, pa i përmendur emrin, por nëpërmjet akuzave dhe insinuatave që lëshoi, që synonin delegjitimimin e tij dhe të asaj që shkruante, la të kuptohet se ishte Fatos Lubonja. Sipas meje, ishte në normat elementare të etikës gazetareske të televizioneve që dhanë lajmin, që ta sqaronin atë, duke i kërkuar Kryeministrit se për cilin e kishte fjalën, pse e bëri autorin eksponent të opozitës, çfarë zilish, për të cilat...

Në një analizë të publikuar në gazetën Panorama dhe shqiptarja.com, Kastriot Islami analizonte rezultatet elektorale që nga viti 2005 e këtej dhe arrinte në përfundimin se PS-ja, si e ndarë me LSI-në, edhe e bashkuar me të, del e humbur në garat me PD-në. Në fakt, garat elektorale mes PD-së dhe PS-së mund t’i shohësh nga këndvështrime të ndryshme, por më të rëndësishmet, pa asnjë diskutim, kanë qenë ato për kryeministrin e Shqipërisë dhe për kryebashkiakun e Tiranës. Dhe në këto gara, qysh prej krijimit të LSI-së, pozicioni i saj (me apo kundra PS-së) ka qenë absolutisht vendimtar. Dikush mund të thotë se vendimtar ka qenë roli i KQZ-së dhe jo i LSI-së, por si do ta shpiegonte ky dikush faktin që koalicioni PS-LSI i dha 22 mijë vota avantazh Edi Ramës në 2007-ën në Tiranë, ndërkohë që KQZ-ja kontrollohej nga Berisha? Ndërsa në 2011, kur LSI-ja ishte kundër Edi Ramës, avantazhi prej 22 mijë votash u kthye në një avantazh prej vetëm10 votash… Në 2005-ën, Berisha u bë kryeministër me më...

Koudelka (Joseph Coudelka) është një nga fotografët legjendë botërorë, që ende jetojnë. Nuk e ka kërkuar kurrë lavdinë, ajo i është blatuar prej punës së jashtëzakonshme dhe sfidave të mëdha që ka përballur të gjithë jetën. Nëse fillesat e tij mund të quhen disi aksidentale, nuk mund të quhet asesi kështu, vazhdimësia, që e ka ngritur në panteonin botëror të mjeshtrit të fotos. Për ata që nuk e dinë, Kudelka është fotografi çek, që ditën e invazionit të frikshëm rus në Pragë më 21 gusht 1968, u gjet në vendin dhe kohën e duhur, duke dokumentuar të gjithë pushtimin. Një vit më vonë, kur mori çmimin e parë ndërkombëtar, ai ende trajtohej për ta ruajtur si P. P. (Fotografi i Pragës) derisa vite më vonë, arriti që të dalë me emrin e vet, përmes punëve që kanë mbetur në historinë e artit pamor ndërkombëtar. Dhe të mendosh, se ky mik i Henri Cartier Bresson nuk pretendon se është ndonjë lloj intelektuali apo filozofi, por thjesht një njeri me fat. Qesh vazhdimisht, sikur të mos ekzistojë...

Besoj se jam një lexues shumë i vëmendshëm i shtypit shqiptar, e ndoshta për këtë shkak, një nga njerëzit më kritikë ndaj këtij shtypi. E sa herë që unë bëj ndonjë kritikë, del ndonjëri e më thotë: “Mund ta bësh ti një gazetë të përditshme më të mirë në këto rrethana, në të cilat jetojmë?” Nuk e di. Nuk kam një provë për ta demonstruar këtë (s’kam qenë asnjëherë kryeredaktor), e prandaj s’po u futem dënglave ‘pa doganë’. Në të vërtetë, unë po bëj një gazetë, por ajo është online, dhe një gazetë online, sidomos kjo që po bëj unë me Zaloshnjën, e me do kolegë të tjerë, është shumë e ndryshme nga gazetat e printuara. Krahasimi pra s’mban, rrjedhimisht, në diskutimin që dua të bëj mbi gazetat “me letër të shtypur”, as që duhet llogaritur një gazetë online e këtij tipi. Dy vëzhgimet më të shpeshta që i bëhen shtypit tonë janë të njohura: 1. Shtyp provincial; dhe 2. Shtyp që u ikën problemeve reale të vendit. Këto janë, sipas meje, kritika me shumë vend. Shtypi ynë është vërtet provincial,...

Një anketë e publikuar në faqen online të Gazeta Shqip (gazeta-shqip.com), tregon preferencat politike që kanë shqiptarët këto ditë. Duke qenë një anketë online, shtrirja gjeografike e votuesve i kalon kufijtë e Shqipërisë kështu që, kjo si anketë nuk mund të ketë një saktësi për të vlerësuar preferencat (bindjet) e shqipëtarëve brenda kufijve për partitëpolitike. Megjithatë të jep një pamje dhe të krijon një opinion për sa i përket evoluimit të mbështetjes apo bindjeve politike. Duhet të përmendet fakti se gazeta në fjalë shikohet si një gazetë e majtë (pavarësisht se ajo veten e quan të pavaruar). Gazeta Shqip është ndër gazetat më të pavarura (për sa mund të jetë e pavarur në Shqipëri), kur ajo krahasohet me një që haptazi mban një krah politik. Duke u nisur nga premisat që kjo gazetë vizitohet më shumë nga pjesa opozitare (jo vetëm PS-ista), i bie që votimi të tregojë një avantazh majtas. Nëse kjo anketë do ishte bërë në një gazetë që anon nga krahu tjetër politik (PD-ista dhe të...

U bënë disa javë që marrëveshja e anuluar shqiptaro-greke për delimitacionin e shelfit kontinental në Korfuz e në detin Jon, nënshkruar në Tiranë më 27 prill 2009 dhe hedhur poshtë nga Gjykata Kushtetuese në prill 2010, është bërë ndër temat më të debatuara në mediat shqiptare. Shkas u bë një njoftim se Ministria e Punëve të Jashtme, mbi bazën e një urdhri të lëshuar nga Kryeministri në verën e vitit të kaluar, kishte nisur negociatat me palën greke për rishikimin e saj. Shpjegimet e dhëna prej funksionarëve të shtetit në vijim kanë qenë konfuze, të paqarta dhe kontradiktore. Mohimi apo modifikimi i shpeshtë i deklarimeve e ka shtuar edhe më shumë misterin dyshimin dhe shqetesimin e ligjshem per rrezikun e ndonjë recidivi tjetër antiligjor, sepse, siç dihet, çështja është tepër delikate. Ajo ka të bëjë me territorin e vendit, i cili gjatë shekujve është zvogëluar ndjeshëm për shkak të aneksimeve sistematike nga fqinjët. Nëpërmjet kësaj marrëveshjeje ai cungohej sërish, por kësaj here...

Në përgjigje të një vërejtjeje simes për dallimin që duhet të bëjmë midis varfërisë dhe varfërimit të shqipes, një koleg më pyet, në komentet, nëse mund ta shohim eksperiencën gjuhësore nën totalitarizëm jashtë kontekstit ideologjik dhe politik, ose në aspektet e saj praktike dhe në sfidat që realiteti ia krijonte ligjërimit. Ai sqaron edhe se ka parasysh, në radhë të parë, përkthimet me cilësi shumë të lartë të klasikëve të marksizmit, cilësi që ka mbetur e patejkaluar deri më sot, në fushën e vet. Tema më duket me aq interes, sa po e nxjerr më vete. Në fakt, çfarë thotë kolegu është e vërtetë: cilësia e shqipes në përkthimet e veprave të Marksit, të Engelsit dhe të Leninit mbetet edhe sot model për ligjërimin filozofik, dhe kjo meritë u duhet njohur përkthyesve të këtyre veprave, shpesh jo vetëm anonimë, por edhe intelektualë të dënuar e të shurdhuar, që kanë punuar në internim dhe në burgje. Këta njerëz kanë pasur jo vetëm ndjeshmëri të rrallë gjuhësore dhe njohje të shqipes në...

Socialistët vijojnë të thonë se “nuk kemi asgjë kundër heqjes apo kufizimit të imunitetit, por meqenëse na duhet të bëjmë një ndërhyrje në Kushtetutë, le ta shfrytëzojmë këtë moment për të realizuar një ndërhyrje të shumëfishtë mbi një numër papërsosmërish kushtetuese që janë evidentuar gjatë këtyre viteve”. E kanë keq? Mua nuk më duket se e kanë keq. E vërteta është se hapen ca punë më shumë në këtë moment politik, por ideja “për të bërë një rrugë e disa punë”, apo “për të vrarë me një gur disa zogj”, nuk është për t’u injoruar apriori. Përballë tyre është Berisha, i cili thotë se “ky është momenti i imunitetit, që na kërkohet nga BE-ja, e meqenëse jemi në prag të raportit progresiv të Komisionit Europian mbi Shqipërinë, mbi bazën e të cilit do të merret vendimi për t’na e dhënë apo për t’na e refuzuar statusin e vendit kandidat, le të merremi në mënyrë të posaçme me këtë çështje, ta hedhim pas krahëve, e më pas shohim e bëjmë”. Po ky s’ka të drejtë? Në fakt, edhe ky diskutim i...

Fill pasi Spartak Braho udhëhoqi me sukses ekipin mbrojtës të Ilir Metës në gjyqin famëkeq mbi video-përgjimin, ky i fundit përdori për të epitetet “prokurori i përhershëm” dhe “kryeprokurori në pritje”. Këto fjalë, të thëna publikisht nga Ilir Meta, parashikojnë një stuhi jo të vogël në “trekëndëshin e Bermudës” Berisha-Meta-Topalli. Në sistemin tonë parademokratik, marrja e një posti përcaktohet shumë rrallë nga gara paralele meritokratike. Në shumicën e rasteve, janë lidhjet vertikale tribale ato që përcaktojnë se kush merr një post të rëndësishëm shtetëror. Dhe Meta shquhet për përdorimin e këtyre lidhjeve në konsolidimin e rolit të tij si udhëheqës i padiskutueshëm i partisë së vet. Në qoftë se ai ia ka premtuar realisht Spartak Brahos postin e kryeprokurorit (si shpërblim i mbylljes me sukses të çështjes së video-përtgjimit Meta- Prifti), do të “zhburrërohet” në sytë e tribusë LSI-ste, po të mos e mbajë premtimin. Por që Meta të mbajë këtë premtim, Berisha dhe Jozefina Topalli...

Ne shqiptarëve na pëlqen kundërvajtja, nuk bëjmë dot pa shkelur rregullat; dhunimi i këtyre të fundit është në stilin tonë të jetesës (apo është në ADN-në tonë?). Mendoj shpesh se sikur të donim të kërkonim një karakteristikë përkufizuese të shqiptarëve nuk do gjenim një më të mirë sesa qasja transgresive. Ka plot rrethana që e demonstrojnë dhe e ilustrojnë këtë dukuri, por ka një situatë – kam shkruar më se njëherë lidhur me këtë argument – ku kjo gjë vihet re qartazi, si në një libër për fëmijë me figura: në kryqëzimet e rrugëve urbane të pajisura me semaforë. Është një situatë, në të cilën jemi ndodhur të gjithë, n’daçi si këmbësorë, n’daçi si vozitës (nuk bëjmë keq ta shtiem në përdorim masiv këtë fjalë kosovare: vozitës; nuk kemi një më të mirë). Është një përvojë që s’i mungon askujt; është një mise-en-scène, në të cilën të gjithë kemi luajtur një rol, të njëjtin rol, atë të kundërvajtësit. Një pjesë e madhe nuk janë të vetëdijshëm që e kanë luajtur këtë rol, dhe në këtë mes...

Që politika botërore ka nevojë për një subjekt të marrëdhënieve ndërkombëtare me emrin Unioni Evropian, nuk ka më dyshim. Këtë nuk e ka dëshmuar vetëm e kaluara e saj, por edhe e tanishmja. UE-ja arriti që Evropën ta shndërrojë në një kontinent të paqes dhe luftërat në mes shteteve anëtare t’i bëjë të paimagjinuara. Arritjet e UE-së në këtë drejtim janë aq të mëdha, saqë mjafton t‘i rikujtojmë vetëm vitet 1914 dhe 1939. Evropa ka një historik aq të errët, saqë gati gjërat më të këqija të njerëzimit ndodhën në territorin e saj. Evropa është sot shumë ndryshe nga dje dhe shumë më e sigurt për nesër. Këtë nam të saj nuk e rregulloi Këshilli i Evropës e as OSBE-ja, por UE-ja. Dhe kjo u bë e mundur vetëm falë procesit të integrimit. Në Evropë historikisht ka pasur integrime. Mjafton të kujtohen Karli i Madh dhe Napoleon Bonaparta. Por, ky integrim dallon nga të kaluarat. Karli i Madh dhe Napoleon Bonaparta janë pikërisht antitezat e integrimit të UE-së.Botërisht dihet që ideja për krijimin...