“Bamir Topi të dalë nga qypi... të mos flasë si miza në qyp... të na sqarojë nëse do të marrë vota nga të pakënaqurit me Saliun, për të shkuar prapë te Saliu, apo do t’i kundërvihet deri në fund qeverisë?” Këto fjalë janë të Edi Ramës, thënë para 3 javësh në emisionin “Tonight me Ilva Taren”. Dhe një javë më vonë, erdhi edhe kundërpërgjigjia e Topit, në të njëjtin emision: “Unë dola nga qypi, por ti [Rama] zbrit nga pema, lëri ciu ciut dhe zbrit në terren; vendi ka nevojë për opozitë”. Ç’ndodhi pas kësaj kundërpërgjije? Rama, si gjimnazistët idhnakë të viteve ’80 që shkëmbenin kunja me njëri-tjetrin tek bordura përballë Hotel Dajtit, nuk mund ta linte kundërpërgjigjen e Topit pa një kundër-kundërpërgjigje të tijën. Të premten e shkuar, në emisionin “Debat” të Alfred Pezës, ai tha: “[Topi] është si ata kalamajtë e Tiranës që gjuajnë me llastiqe, por me gurin e Saliut.... kam shumë arsye të besoj se, pas zgjedhjeve, ai do të ishte i gatshëm të ribashkohej me atë pjesë të kalbëzuar të së...

Java qȅ kaloi pȅr fat tȅ keq ruajti traditȅn e normalitetit tȅ realitetit Shqiptar. Disa qytetare u larguan mizorisht nga jeta, disa tȅ tjerȅ pak mȅ fatlumȅ se tȅ parȅt, provuan shijen e plumbave por arritȅn tȅ mbijetojnȅ. Vrasje-vetȅvrasje e trefishtȅ nȅ Korçȅ, dy sherre banale tavolinash nȅ Tiranȅ, tentativȅ vrasje nȅ Shkozȅ tȅ Tiranȅs, rrahje dhe kanosje me armȅ ndaj shoferit tȅ autobuzit e raste tȅ tjera si kȅto anembanȅ Shqipȅrisȅ qȅ nuk arritȅn tȅ bȅjnȅ lajm dhe nȅ tȅ gjitha kȅto ngjarje, pavarȅsisht arsyeve tȅ paarsyeshme individuale, ka diçka tȅ pȅrbashkȅt qȅ pȅr çudi as media dhe as strukturat e qeverisȅ nuk arrijnȅ t’i identifikojȅ dhe t’i trajtojȅ me forcȅ. E pȅrbashkȅta e parȅ ȅshtȅ armatosja e frikshme e popullsisȅ qȅ vihet re kur individȅt pȅrplasen me njȅri tjetrin dhe e dyta, ȅshtȅ mungesa e fjalȅs tolerancȅ nȅ fjalorin e protagonistȅve tȅ kȅtyre ngjarjeve. Unȅ nuk arrij tȅ kuptoj se si qenka normale tȅ anashkalohet fakti qȅ sa herȅ ndodh njȅ konflikt, armȅt dalin...

Ekzaltimi shqiptaresk mbi përvjetorin e 100-të të Pavarësisë së shtetit duket të ketë zëvendësuar ndjeshëm çdo tematikë tjetër. Simbole mbi 100 vjetorin, fjalime mbi 100 vjetorin, filma dhe pjesë teatrale mbi 100 vjetorin, fushata mediatike mbi 100 vjetorin e mbi të gjitha përralla me mbret për të shumëpërfolurin 100 vjetor! Në lëmin e mediokritetit, hipokrizisë, cinizmit, gërnjarisë, arrogancës, mjerimit, etj. etj. ne mbufatemi krenarshëm për faktin se jemi shqiptarë dhe se Shqipërinë e kemi tonën. Ne flasim për liri nen grahmat e zinxhirëve psiko-socialë që i kemi vendosur vetvetes. Ne zotohemi mbi një të nesërme që kurrë s’vjen nën prangat institucionale pas së cilave gjendemi mbërthyer. Ne i ngremë lavd demokracisë në mëhallën demo(n)kratike në të cilën lëvrijmë. Jemi populli i fjalëve të shumta dhe veprimeve të pakta. Popull i zënë në çark mes kohës dhe vetvetes. Popull që ekzistencën e tij e bazon ende në klishe kulturore të vjetra sa vetë historia. Popull, progresi i vetëm i të...

Në momentin që u kritikua pakëz për fjalimet e ndërkryera politike e sektare që po mbante nëpër shkolla, Kryeministri doli për të na thënë se “nuk do të hiqte dorë nga kjo aventurë; do ta bënte sërish, sepse i duhej të bindte fëmijët se është opozita ajo që po na pengon të integrohemi etj., etj., etj.”. Dhe e mbajti fjalën. Dje ishte në Lezhë, në një përurim të rikonstruksionit të një shkolle, dhe i gjithë fjalimi i atyshëm, përballë nxënësve nën 15-vjeçarë që duartrokisnin e brohorisnin të shastisur, ishte thellësisht politik e elektoral; ishte kundër opozitës. Po ju veçoj disa fraza nga ai fjalim: “Të dashur nxënëse e nxënës, ju bëj thirrje juve, bashkëmoshatarëve tuaj në mbarë Shqipërinë, mos harroni kurrë një moment historik për ju, për shqiptarët, për lirinë e dinjitetin e tyre, momentin e heqjes së vizave. Në këtë moment, ky zotëri [Edi Rama] mori një kuti nën sqetull dhe vrapoi nëpër Shqipëri me sloganin ‘Hap kutitë të lirosh vizat’, si dëshmi e vullnetit të tij për të penguar...

Lidhur me atë që unë, duke e kritikuar, e mbroj Ballkanin, është e vërtetë. Është kthyer në njëfarë mode sot ndjesia e turpit ndaj përkatësive ballkanike. Madje popuj të tërë kërkojnë t’i ikin gadishullit. Duket sikur thonë: na quani si të doni, evropianë juglindorë, euro-mesdhetarë, post-evropianë, veç ballkanas jo. Unë nuk i gjykoj për keq. Për vete nuk ndiej ndonjë turp që jam ballkanas. As krenari, natyrisht. Dihet se ky është gadishulli më problematik i kontinentit. Siç dihet, që është ndër më të pasurit në kujtime, në mençuri dhe në marrëzi. Ndërkaq kjo është pjesa që na përket nga bota, dhe ne jemi të detyruar, nga vetvetja në radhë të parë, por edhe nga ju, të gjejmë rrugën e vetme që na lejohet, atë të bashkëjetesës. Harmonia mes popujve të gadishullit nuk kërkon ndonjë filozofi për t’u arsyetuar. Është thjesht një gjendje që çon te jeta dhe jo e kundërta e saj. Më lejoni të përsëris idenë se kjo harmoni (alias jetë) varet nga gjithë ballkanasit. Ndërkaq, janë tre popuj që...

Logjika privatizuese në Kosovë është e mbërthyer brenda një paradoksi të dyfishtë. Së pari, për vite të tëra është thënë që në ndërmarrjet kosovare, përfshirë këtu PTK-në dhe KEK-un, ka shumë korrupsion, prandaj ato duhet të privatizohen që të eliminohet korrupsioni. Njëkohësisht, të gjitha Qeveritë janë zotuar për çdo ditë për luftimin e korrupsionit, prej konceptit të ‘sundimit të ligjit’ e deri te parulla e ‘zero tolerancës’. Mirëpo, përvoja e pasluftës na e ka dëshmuar që patëm privatizim por nuk patëm sundim të ligjit dhe as zero tolerancë ndaj korrupsionit. Kjo për arsyen që prioritet në Kosovë ka qenë privatizimi si lëndë djegëse për tranzicionin. Dhe, ky tranzicion nuk ka qenë tranzicion drejt vendimeve për privatizim, por vendim rapid për privatizim, me zbatime tranzitive të privatizimit, gjë që e konfirmon privatizimin si prioritet. Këto Qeveri që e përdornin korrupsionin si argument për privatizim, nuk mund ta luftonin korrupsionin përderisa e kishin privatizimin në...

Javën e kaluar, Panorama, e më pas Respublica në op-ed-in e vet botuan një përsiatje të Rudian Zekthit të titulluar “e Shenjta”. Duke qenë se e shijova në të lexuar, nuk mund të rri pa shkruar për të, ose siç do vini re, mbi të. Për hir të formës sesi zgjodha të ndërtoj përgjigjen, por dhe për faktin se mund të jetë pak e sikletshme qoftë dhe në kompjuter të kalosh nga “e Shenjta” tek “18 pyetje mbi të shenjtën e Rudian Zekthit”, jam i detyruar të rikopjoj ‘pikat’ e së Shenjtës dhe pjesët e mia tia vë përbri, me gërma të pjerrëta. Shpresoj që të mos e kem fyer autorin me këtë ‘zgjidhje teknike’. Meqënëse ‘e shenjta’ ime, ka qëlluar të jetë filozofia, mënyra më e drejtë sesi unë mund të shprehem, është përmes pyetjeve. Për mua, dyshimi, është rruga më e drejtë drejt së vërtetës dhe pyetja, është forma më e drejtë për ta respektuar atë të vërtetë.   1. E shenjtë është çfarëdo entiteti apo dukuri që themelon, legjitimon apo garanton ekzistencën e përbashkët të një bashkësie...

Edhe sivjet, mes brohorimës dhe entusiazmit popullor, reforma zgjedhore, thonë,  u përmbyll me sukses të madh. Një pjesë jo e vogël e banorëve të Myzeqesë, për herë të parë në jetën e tyre, do të kenë fatin e papërsëritshëm që në 2013 ta hedhin votën e tyre në touch-screen, ndërsa dy forcat e mëdha do të angazhohen reciprokisht që në krye të KQZ-së të vihet ndonjëri që me vetëmohim e sakrificë të jetë i aftë ta shpjerë maskarallëkun e manipulimit të vullnetit të qytetarëve në një stad të ri. E përmbledhur në një sentencë, procesi i përzgjedhjes së kandidatëve për deputetë nga kryetari i partisë nepërmjet listave të mbyllura, mund të përkthehej kështu: "Jeni të lirë të zgjidhni, me kusht që të zgjidhni atë që ju themi ne." Efekti i kësaj filozofie elektorale është e lehtë  të vihet re: Në krye të listës së kandidatëve për deputetë të qytetit SH. mund të gjesh ndonjë të skeduar ndërkombëtarisht për trafik droge; në top-listën e P. mund të zbulosh ndonjë hajdut profesionist...

Pjesë nga fjala e Kryeministrit të Republikës para nxënësve të një shkolle në Bathore para dy ditësh: “Ju bëj thirrje të ndiqni punimet e Parlamentit dhe do shihni sesi çdo ditë një grusht i vogël deputetësh në prag të statusit largohen nga salla e mbledhjeve për të mos votuar ligjet. Me karriget bosh ata duan të rrënojnë ëndrrën tuaj dhe të të gjithë shqiptarëve. Zgjedhjet e ardhshme po afrojnë. Unë ju bëj thirrje që t’u thoni prindërve tuaj të votojnë jo vetëm për veten, por edhe për ju, për të gjithë shqiptarët, që ne të ecim të sigurt drejt të ardhmes”. Im vëlla ishte në klasë të pestë në kohën e fushatës elektorale të vitit 1996. Më kujtohet asokohe një pasdite kur pasi mësueset u kishin thënë të vinin me detyrim në një miting ku do fliste Presidenti i atëhershëm, im vëlla, fliste gjithë inat fëminor: “Nuk dua të shkoj me detyrim, po pse të shkoj kur nuk më pëlqen!”. Joni, im vëlla ende qurrash, me mendjen e fëmijës ishte më i demokratizuar në shpirt...

  Berisha nuk është rasti i mazokistit, i gatshëm të humbë falë emocionit të fortë që shkakton statusi i viktimës. Pa dashur të sfidojmë sedrën enigmatike të Kryeministrit (Zot na ruaj!) po rreshtojmë arsyet logjike, edhe për një mendje më pak të çoroditur se ajo e kujt është në fazën e vetë-lëndimit. Nga eksperienca greke dimë se “Demokracia re” ishte partia që çoi vendin në krizë. Në fakt, nga viti 2004 deri në vitin 2009 kjo parti u mundua të imitonte, edhe pse në rrethana të ndryshme tashmë, suksesin e Greqisë të viteve ‘81-‘89, kohë kur Papandreu (i ati) dhe Pasoku, ngritën nivelin e jetesës në vend. Përtej çdo perceptimi real të kushteve në vend, partia e djathtë tentoi me çdo kusht të krijonte iluzionin se grekët ishin të kamur, si në kohët e tyre më të mira. Kur  maska ra, Pasoku me Papandreun e ri fituan për t’u sakrifikuar në emër të të vërtetës së hidhur. Papandreu (megjithëse nuk shquhet për besimtar) u kryqëzua si Krisht katolik në kryqin ortodoks. Partia e tij...

Në këtë intervistë të realizuar në tetor të 2010-ës, pas vrasjes së Pastor Dritan Prroit për gjakmarrje, Dom Marian Lumçi, në atë kohë prift në kishën e “Shën Palit” në Tiranë, na hedh dritë mbi rolin e kishës dhe dënimin që ajo u jep besimtarëve që kryejnë krime të rënda. Dom Lumçi shpjegon kuptimin e fjalës “çkishërim” në Bibël, dhe rastet kur përdorej kjo formë  “mallkimi”. Dom Lumçi thekson se çkishërimi mund të ketë efikasitet në fshatra apo qytete të vogla, ku prifti i njeh banorët e zonës, por në qytetet e mëdha, ai është i vështirë të zbatohet për shkak të urbanizimit. Intervistën me Dom Lumçim, të pabotuar në vitin 2010,  po e sjellim tani, për të kuptuar më shumë lidhur me vendimin e ndërmarrë nga institucioni kishtar i Veriut, për çkishërimin e të gjithë atyre që kryejnë krimin e vrasjes.     Sipas Komitetit të Pajtimit Mbarëkombëtar, numri i vrasjeve mbi baza kanunore është 10 mijë në 20 vitet e fundit. Cili është roli i kishës katolike duke patur...

U kërkoj ndjesë për këtë pyetje gjithë lexuesve, që besojnë me çiltërsi në domosdoshmërinë historiko-shoqërore të gjuhës sonë amtare dhe në të ardhmen e saj, që besojnë gjithashtu në bukurinë dhe fuqinë e saj shprehëse. Por edhe unë, nga ana ime, besoj me çiltërsi – duke lënë këtu mënjanë keqardhjen – se numri i atyre, që shqetësohen dhe janë sinqerisht të lënduar për shkak të nëpërkëmbjeve të përditshme që i bëhen gjuhës sonë këtu në Shqipëri, është mjaft i vogël. Aq i vogël, sa nuk i shqetëson fare (jo më t’i frikësojë) as ata që përdhosin shqipen dhe as ata që kanë për detyrë ta mbrojnë por nuk e mbrojnë atë. Le ta shikojmë të vërtetën në sy: ka njëzet vjet që ne kemi zgjedhur një sistem politiko-shoqëror dhe ekonomik, në thelb të të cilit janë interesat e pakicës së popullsisë së vendit dhe fitimet e kësaj pakice. Dhe gjuha shqipe, domethënë gjuha e njësuar shkencërisht, e kuptueshme për të gjithë shqiptarët, e çmuar dhe e dashur për të gjithë ata që duan përparimin e vërtetë të...

Nëse nuk arrihet Europa politike, euro do të zhduket. Kjo zhdukje mund të marrë forma dhe kthesa të ndryshme. Mund të ndodhin shpërthime, shpërbërje, vdekje të ngadalta, ndarje. Mund të ndodhë në dy, tre, pesë, ose dhjetë vjet, mund të paraprihet nga faza qetësimi ku do të krijohet përshtypja se më e keqja ka kaluar. Ngjarja që do t’i hedhë benzinë zjarrit mund të jetë rrënimi i Greqisë, e dërrmuar nga plane të papërballueshme dhe të pazbatueshme për ringritjen e ekonomisë. Ose një vendim i Gjykatës së Karlsruhes që refuzon që Gjermania të ekspozohet ndaj rrezikut të pakufizuar në rast falimentimi të një shteti anëtar. Por euro do të zhduket. Do të zhduket në një mënyrë ose një tjetër nëse nuk bëhet asgjë. Kjo nuk është më një hipotezë, një frikë e vagullt, një shami e kuqe e tundur para fytyrës së europianëve të pabindur. Është një siguri. Kjo siguri rrjedh jo vetëm nga logjika (kjo monedhë unike do të mbetej abstrakte, pluskuese, sepse nuk do të mbështetej tek ekonomitë, te burimet...

Vjeshta nuk e ka gjetur aspak të dremitur partinë më të madhe opozitare. Herë- herë duket sikur veprimet dhe reagimet e eksponentëve të saj të rinj e të vjetër janë thjesht spontane, por pas një fare kohe lidhen natyrshëm aq sa doktorin e tërbojnë dhe fillon turfullimet e gjata bajate në publik. Altruizmi politik i Harasanit i solli parlamentarizmit një punëtor trashëgimie, historie dhe estetike si Auron Tare. Opinionet dhe ekstravagancat nacionaliste të Pandeli Majkos kurrsesi nuk kuptohen pa rebelizmin koherent të Erjon Braçes, ndërsa analizave cinike dashakeqëse të Kastriot Islamit u erdhën për hak 5 leksionet strategjike të Erjon Veliajt. Dua të analizoj modestisht sonte pikëpamjet e ish-mjaftistit Veliaj, të botuara ditët e kaluara në shtyp dhe paksa brutalisht t’i kundërvihem andej nga fundi cinizmit të Islamit, i cili prej 2 vitesh me të njëjtat shifra dhe grafika e me të njëjtin kod zgjedhor tashmë nxjerr humbëse partinë e tij nëpër artikuj gazetash që boton. I bërë qesharak...