Në intervistën që i dha Rudina Xhungës me rastin e 100-vjetorit të shpalljes së pavarësisë e të fiesta-s që e ka paraprirë e shoqëruar këtë përvjetor të bujshëm, Rexhep Qosja përcolli një pafundësi mesazhesh, e siç e ka zakon tanimë, nuk mungoi të bënte ndonjë provokime e të nënvizonte ndonjë gjë bajagi të diskutueshme. Fjala vjen, ra në sy qëndrimi i tij ndaj regjimit totalitar gati gjysmëshekullor të Enver Hoxhës. Është hera e parë që ai mban një qëndrim kaq të qartë e kaq të painterpretueshëm lidhur me diktaturën komuniste. Sigurisht, ai e ka lënë të nënkuptuar dhe herë të tjera një ‘empathi historike’ të tijën lidhur me regjimin e Enver Hoxhës e me Enver Hoxhën vetë, dhe kështu nuk ka ndonjë befasi në këtë mes; befasia e vetme është që ai flet qartë, që mesazhin e përcjell në rreshta, e jo mes rreshtave; dhe duket se e ka pasur merak ta bëjë këtë gjë. Ai e fillon me një nënvizim, me të cilin s’mund të mos bihet dakord. “Periudha e komunizmit në Shqipëri është një periudhë që e ka...

Ivo Sanader është politikani i parë i lartë që ndëshkohet në Ballkan me një dënim të lartë për korrupsion. Kjo do të ketë ndikim pozitiv edhe tek vendet fqinjë, që janë shumë të infektuara nga korrupsioni.Shprehja e tij ishte e ngurtë, qëndrimi i tendosur dhe pak arrogant, kostumi i qepur me porosi dhe me kualitetin më të mirë. Kështu iu prezantua Ivo Sanader publikut gjatë gjithë procesit, kështu ishte edhe tani, kur gjykatësi kryesor i gjykatës së rrethit, dha dënimin në kryeqytetin kroat, Zagreb. Ish kryeministri i Kroacisë duhet të bëjë dhjetë vjet burgim. Përveç kësaj ai duhet t`i transferojë shtetit në 15 ditët e ardhshme një gjysmë milioni euro – shumën që në vitin 1995 ai ka marrë duke qenë zëvendësministër i Jashtëm, pak para përfundimit të luftës së Kroacisë, nga Banka austriake Hypo-Alpe-Adria Bank, në formën e një provizioni ilegal.Kjo është vetëm një pjesë e parave, që Sanader ka futur gjatë karrierës politike në xhepin e tij. Në argumentimin e vendimit u fol për më shumë...

Megjithȅse si shumȅ te tjerȅ jetoj larg, personalisht i kam bȅrȅ disa gjeste simbolike pȅr tȅ kujtuar ditȅn e Pavarȅsisȅ, duke vendosur flamurin e kuq me shqiponjȅ nȅ dritaren e dhomȅs sȅ gjumit nȅ katin e sipȅrm tȅ shtȅpisȅ, duke vendosur flamurin kuq e zi nȅ foton e profilit nȅ Facebook dhe duke lȅnȅ mustaqet si paraardhȅsit tanȅ 100 vjet mȅ parȅ, por i gjithȅ ky entuziasȅm pȅr tȅ festuar nga larg, zbehet sapo bie ndesh me median Shqiptare dhe lajmet e kȅqija qȅ mbushin uebsitet dhe kanalet televizive. Korrupsion, drogȅ, vrasje, vetȅvrasje, aksidente, dhunȅ, arrogancȅ dhe injorancȅ, padituri, abuzime me gra e femijȅ, opozitȅ liberale dhe opozitȅ ekstremiste, ministra tȅ heshtur nga pesha e fajit dhe opinionistȅ gojȅ-shthurur nga pesha e interesit dhe nȅse ka ndonjȅ qȅ thotȅ se kjo ȅshtȅ diçka normale nȅ çdo vend, e ka shumȅ gabim, kȅto ndodhin tȅ gjitha bashkȅ nȅ njȅ kohȅ tȅ shkurtȅr vetȅm nȅ Shqipȅri. Por unȅ dua tȅ merrem pak mȅ shumȅ me mȅnyrȅn se si ȅshtȅ menduar tȅ festohet ky...

Historia e rikthimit të eshtrave të të ashtëquajturit mbret nuk është thjesht një histori kokallash, zhvarrosjesh dhe varrimi në tokën mëmë. Nuk është e tillë dhe për çudinë tonë, sepse kjo çështje me dashje është shndërruar në një gjest simbolik i cili duhet lexuar për dhe sa vlen në imagjinatën e atyre që e stisën këtë palo gjë. Rikthimi i këtyre eshtrave në atdhe është, mesa po kuptojmë, pjesë protokollare e ngjarjeve të përkujtimit të një momenti historik epik për Shtetin shqiptar dhe themelimin e tij. Them shtetin sepse kombi është diçka më shumë dhe i ka paraprirë në kohë këtij gjesti politik. Shpallja e Pavarësisë në Vlorën e 1912 është gjesti i parë politik për kombin tonë, i pari për vlerën që ka marrë në retrospektivën historike por jo i vetëm në histori për nga vlera dhe simbolika, në konceptin modern të politikës dhe shtetbërjes. Kombi, pra shqiptarët të njëjtësuar në një identitet kultural, gjuhësor dhe historik shprehën njëzëri vullnetin e tyre për të administruar në...

  Sot, shqiptarët në të gjithë trojet etnike, shqiptarët në diaspore e kudo që ndodhen nderojnë e përulen para veprës e kontributit të një prej burrave më të shquar të historisë së tyre kombëtare, Mbretit Zogu I, që rikthehet në dheun e tij pas dekadash ekzil në mërgim, prej së gjalli dhe prej së vdekuri, në dhëna të tjera. Shqiptarët kudo që janë përulen me nderim të madh para burrit që jetësoi pavarësinë e Shqipërisë” - Sali Berisha.  Lajmi i mirë është se neni 1, paragrafi 1 i Kushtetutës sonë në fuqi sot, vazhdon të sanksionojë se: Shqipëria është Republikë parlamentare. Lajmi i mirë është se Kushtetuta është më jetëgjatë se ata që institucionalisht e nëpërkëmbin në përkujtimore kockash ish-mbretërore. Lajmi i mirë është se Republika nënkupton res publica-n, gjënë e përbashkët. Lajmi i mirë është se Republika nuk i detyrohet përulje e as nënshtrim entiteve të rëna nga fiku e për më keq të vetëshpallura si majë fikut në 1928. Lajmi i mirë është se Republika...

Deri më 28 nëntor të këtij viti, kur mbushen 100 vjet nga shpallja e Pavarësisë së Shqipërisë, probabiliteti që të regjistrohet një rotacion i dytë normal pushteti me zgjedhje demokratike në këtë vend është praktikisht ZERO. Ndërkohë, në çdo shtet të Europës që ka ekzistuar para 1990-ës, janë regjistruar të paktën dy rotacione paqësore pushteti me zgjedhje normale demokratike të ndodhura njëra pas tjetrës. Dhe në shumicën e tyre janë regjistruar me dhjetëra... Shqipëria e ka shansin vitin tjetër, në qershor, për të regjistruar dy rotacione paqësore pushteti me zgjedhje normale demokratike të ndodhura njëra pas tjetrës. Pra, vetëm në 101-vjetorin e Pavarësisë së tij, vendi ynë mund t’i bashkohet klubit të vendeve europiane që përdorin rregullisht këtë mekanizëm për rotacionin e pushtetit. Në qoftë se zgjedhjet e qershorit të 2013-ës nuk do të jenë të lira e të ndershme ose, në qoftë se ato nuk rezultojnë me një rotacion pushteti, Shqipëria ka gjasa të ecë në gjurmët e shembullit...

Nga e kaluara drejt së ardhmes – Zgjedhjet e fundit presidenciale në Shtetet e Bashkuara të Amerikës një gazetar i mirë mund t’i ndiqte intensivisht në dy mënyra. Mënyra e parë për gazetarin ishte që të binte dakord me shefat, të mësohej kalendari i eventeve politike, të nxirrej viza, pritej bileta, prenotohej hoteli, merrej avioni, të mbërrihej atje në kohë… Gazetari do duhej të zgjohej shumë herët dhe flinte shumë vonë, do t’i duhej të ngiste me mijëra kilometra të panjohur… e ndoshta do t’i duhej të përballonte edhe një stuhi epike si Uragani Sandy. Mënyra tjetër për t’i ndjekur nga pranë zgjedhjet amerikane është Online. Duhet vetëm një kompjuter i thjeshtë dhe një lidhje e mirë me internetin, dhe para teje zbulohen qindra mijëra artikuj, analiza, kronika, debate, video, intervista dhe reportazhe nga fushata presidenciale amerikane. Mjafton të mësosh të kërkosh dhe interneti kthehet në një minierë të paimagjinueshme informacioni, që të paraqet në çast këndvështrime të ndryshme mbi...

Shtetet kryesore të Bashkimit Evropian mendojnë t’ia bëjnë të qartë Shqipërisë se statusin e vendit kandidat mund ta marrë vetëm nëse zgjedhjet e vitit 2013 i përmbushin standardet evropiane. Porosia e tyre është se nuk mund të fitohen zgjedhjet me marrjen e statusit, por statusi mund të merret me organizimin e duhur të zgjedhjeve, me rezultate të pranuara nga të gjithë. Në 100-vjetorin e Pavarësisë së saj, Shqipëria ka humbur rastin që të marrë statusin si kandidat i BE-së, me gjithë gjuhën pozitive që përdor Komisioni Evropian   Shqipëria vazhdon të jetë i vetmi shtet evropian, i cili ka aplikuar për anëtarësim në Bashkimin Evropian, por që ende nuk ka arritur ta marrë statusin e kandidatit. Kështu do të mbetet edhe në këtë vit jubilar të 100-vjetorit të Pavarësisë. Për këtë nuk kanë faj as Perandoria Osmane, as Enver Hoxha, por klasa politike, e cila që nga viti 1999 udhëhoqi vendin apo ishte në opozitë. Fajin pra e mbajnë të dy partitë njësoj. Pos që nuk e ka siguruar...

Ilir Meta u bë kryeministër i Shqipërisë fill pasi kishte kapur moshën 30 vjeç. Ai zëvendësoi në atë post një 30 vjeçar tjetër, Pandeli Majkon, i cili, për një vit, kishte mbushur në kryeministri boshllëkun e krijuar nga zbythja e përkohshme e Fatos Nanos nga jeta politike. Përdora fjalën “u bë” dhe jo “u zgjodh” për Metën sepse, në fakt, atë e BËRI kryeministër Nanua, i cili, pasi u RIZGJODH kryetar i PS-së me një epërsi të vogël votash ndaj Majkos, përkrahu kandidaturën e 30-vjeçarit tjetër për kryeministër, në mënyrë që mos të shkaktohej një çarje e pariparueshme e partisë.   Por shumë shpejt, “regjenti” Nano u bë pishman për pushtetin që i kishte dhënë “princit” Meta, sepse ky i fundit, duke përdorur atë pushtet, arriti të siguronte përkrahjen e 70% të KPD-së socialiste. Dhe nëpërmjet lëvizjes së famshme “Katarsis”, Nanua e rrëzoi nga froni “princin” Meta, dhe vuri përsëri përkohësisht në të “ish-princin” Majko. Me fjalë të tjera, iku një “Gjino” e rierdhi “Gjinoja”...

Çfarë duam tek një burrë, çfarë duam tek një grua, çfarë duam tek një shok, çfarë duam tek vetja dhe si i shohim të tjerët dhe veten në raporte dashurie të tipave të ndryshëm? Nuk e kam idenë, sido që janë pyetje që ia bëj shpesh vetes, madje edhe u jap shpesh përgjigje. Disa përgjigje mbijetojnë në kokën time, disa vdesin e harrohen dhe nuk janë të qëndrueshme. Ajo ku fokusohem sot, është nëse ka një lloj stabiliteti që i reziston kohës në atë që një grua do tek një burrë; a kërkon një burrë të caktuar sipas një modeli emocional e social ‘atavik’ e të pandërgjegjshëm, ndërtuar në fazën kur arsyeja nuk luan rol themelor në perceptimin e realitetit, apo kërkimi e përzgjedhja ndjekin vija më praktike e të diktuara nga realiteti i momentit. Nëse ka një stabilitet të tillë e konsistencë që vërehet në zgjedhje të ndryshme, atëherë ai duhet të lidhet me thelbin tonë, me atë ç’ka nuk është kontingjente. Por ndoshta thelbi ynë është iluzioni më i madh që kemi, krejt kontradiktor e me copa pa...

Pas mbarimit të votimit në qershor 2009, KQZ-ja e kontrolluar nga PD-ja, shpalli një rezultat që i jepte 46.95% të votës popullore koalicionit të udhëhequr nga Berisha, kundrejt 45.34% të votës popullore për koalicionin e udhëhequr prej Ramës. Ky rezultat, i përkthyer në mandate kuvendore, nuk i dha mundësinë Berishës të merrte votëbesimin në Kuvend për të krijuar qeverinë. U deshën 4 mandatet “e florinjta” të LSI-së që ai të rivotohej si kryeministër… Katër vjet më vonë, koalicioni origjinal i Berishës do të kërkojë përsëri votën e 46.95% të zgjedhësve që, sipas KQZ-së së Ristanit, votuan për të në 2009-ën. Por problemi është se gjasat janë që mos ta kapë më 46.95 përqindëshin, edhe pse Ristani është zëvendësuar me një Llesh. Së pari, identifikimi elektronik i zgjedhësve në qarkun e Tiranës, ku janë regjistruar rreth 25% të votave të vendit, do ta ulë sadopak mundësinë e votimit fiktiv (votim në emër të emigrantëve që nuk janë në Shqipëri ditën e votimit) në zonat ku ai ka qenë i...

Suedi, vetëvritet roja e kryeministrit, ky është titulli i një lajmi që gjendet  këto ditë në gazetat shqiptare.  E lexon dhe  me vete do të dish se cili qenka bërë merak për të (flas për peshën e lajmit në jerarqinë e informacionit, jo për atë fatkeqin). Po edhe kjo do të qe fort e thjeshtë  sikur të tilla gjëra të çuditshme, që u ngjajnë atyre kabineteve të kurioziteteve në Mesjetë, të mos ishin bërë një fenomen shoqëror. Eshtë e rëndomtë të ndeshësh në shtypin e Tiranës  ngjarje,  të cilat nuk ngrihen kurrë deri te faqet e gazetave evropiane e mbesin vetëm flashe rutinë të agjencive të shtypit a të ndonjë siti.  Meqë jemi në Suedi, brezit tim i kujtohet mirë se diku nga fundi i vite  ’80 në atë vend u vra në rrugë kryeministri Olof Palme. Në vetvete edhe ky lajm nuk duhej parë  më shumë se sa i tillë, pra thjesht si një lajm, por për ne në atë kohë mori vlera të jashtëzakonshme për arsye krejt të tjera. Ndërsa shtypi i kohës e dha me...

Pardje në mëngjes, me t’u zgjuar, pashë se në celular më kishte mbërritur një sms nga një mik që ishte ngritur para meje, e që më jepte lajmin se Barack Obama kish fituar dhe më ftonte të ndiqja fjalimin e tij pas fitores. “Fjalim i shkëlqyer”, thoshte miku im në atë sms. Dhe unë atë bëra. Hapa televizorin te CNN-i, e po ndiqja raportimet e komentet e gazetarëve amerikanë në pritje të momentit, kur do të jepeshin copëza nga fjalimi i Presidentit të saporizgjedhur (CNN-i e bënte shpesh atë mëngjes me synimin për të përmbushur interesin e atyre që, si puna ime, sapo ishin vënë para ekranit). Por gjëja e parë që më qëlloi të shihja ishte fjalimi i Mitt Romney-it përballë mbështetësve të vet, të cilët dukej qartazi që ishin të pikëlluar. Kandidati republikan ishte, gjithashtu, i pikëlluar, gjë që i lexohej pa asnjë mundim në fytyrë, pavarësisht nga përpjekja e tij, jo për ta fshehur (nuk mund të fshihet dëshpërimi në të tilla rrethana), por për ta nënvizuar me elegancë. Dhe s’do mend që...

Nëse do të kishim një hartë me ngjyra të Shqipërisë, kafja dhe grija do mbulonin pjesën kryesore. E kaltra do të ishte e lyer me njolla të zeza, dhe do të kishim dhe plot njolla të kuqe, duke gjykuar nga numri i aksidenteve, vrasjeve e vetëvrasjeve. Por, nuk do të mungonte një pikë e gjelbër: Lazarati, zona më bio e Shqipërisë moderne. Që shteti e ka humbur betejën me Lazaratin, kjo nuk do shumë për t’u kuptuar. Çdo turist i ngeshëm mund të hyjë lirisht e të tymosë bio pa asnjë problem në parcelat e gjelbra të Lazaratit, aty ku shteti nuk hyn dot. Dengjet me marijuanë mund të dalin lirshëm që andej, kurse një uniformë shtetërore po hyri, nuk dihet a del. Shteti ka humbur në Lazarat. Ka humbur sepse ekonomia e tregut që kemi ngritur e bazon suksesin mbi anashkalimin e ligjit, sepse paraja komandon politikën, sepse mundësitë për mbijetesë janë reduktuar dhe mbijetsa nuk përfill moral e principe, sepse e ashtuquajtura luftë kundër drogës nuk mund të fitohet as në shtete më të organizuara...