“Do të vendosim edhe ne çmime reference për mallrat shqiptare që hyjnë në Kosovë”, bën me dije nga Prishtina Mimoza Kusari-Lila, ministrja e Tregëtisë dhe Industrisë. Për ata që nuk e kanë idenë, çmimi i referencës për një mall të caktuar që importohet nuk është gjë tjetër, veçse çmimi  që doganat e një vendi (nënkupto: ministria e financave) vë apriori mbi mallra të caktuara me synimin për të shkurajuar hilet e tregëtarëve që paraqiten në dogana me mallra të blera shumë lirë, gjë që ata mund ta provojnë dhe në pikëpamje dokumentare. Prapa këtij synimi të caktuar ‘zyrtar e të fisëm”, rëndom qëndrojnë interesa të caktuara biznesesh, të cilat, të frikësuara nga konkurenca e gara në tregun e lirë, shfrytëzojnë lidhjet e sbhkurtëra që kanë me ente qeveritare, dhe tok me to merren vesh për të vendosur çmime reference. Në këtë rastin e dytë synimi është penalizimi ‘në rrugë ligjore’ i tregëtarëve që punojnë për hesap të tyre e prishin situata monopol. Kosova është e pafajshme në këtë mes. Ajo po bëhet gati ta marrë këtë vendim, pasi Tirana nuk po respekton një marrëveshje të lidhur në qershor, e cila i obligonte palët (Tiranën e Prishtinën pra) të mos përdornin çmime reference. Por Tirana nuk i ka qëndruar kësaj marrëveshjeje, dhe ka caktuar çmime reference për mallra që vinë nga Kosova, si patatja, qumështi, vera, etj.Pse e ka bërë këtë? Mendja të shkon se qeveria ka dashur të marrë në mbrojtje biznese që i ka xhan, të cilat janë ndjerë të kërcënuara nga kjo marrëveshje. Ndërsa Prishtina po e bën gjithçka për reciprocitet. Do të arrijë puna deri këtu? Apo Tirana do të fillojë të respektojë marrëveshjen?  

PS-ja bëri një garë me synimin për të përcaktuar kandidatin për postin e Avokatit të Popullit, i cili praktikisht është Avokat (mbi bazën e marrëveshjes së bërë mes PD-së e PS-së), dhe fitues doli Igli Totozani. Është interesant fakti se një numër pjesëmarrësish në garë, të pyetur nga Panorama, nuk kanë rënë dakord me përzgjedhjen e bërë nga Komisioni, dhe kanë lënë të kuptohet se fituesi ka qenë i paracaktuar. Ja përgjigjet e tyre: Dëshira Subashi: “Unë i plotësoja të gjitha kërkesat që PS publikoi për këtë vend pune, kisha të gjithë përvojën e duhur për ta bërë këtë detyrë, isha një person publik, që për aftësitë profesionale nuk kishte kush të më gjykonte, dhe përgatitja për këtë post ishte mjaft serioze”. Blerta Kraja: “Gjatë procesit të konkurrimit, pra që kur u shpallën emrat e 33 aplikantëve, pati një lojë të pabukur nga disa gazeta, që vetëdeklarohen opozitare, duke pompuar fort një emër dhe duke hedhur baltë mbi të tjerët. Kjo pjesë ia zvetënoi bukurinë garës dhe ne që jemi avokatë e i dallojmë mashtrimet që larg, na shtonte hije dyshimi se diçka po ndodhte”. Besnik Dervishi: “Është një precedent [gara e bërë. Red] që duhet mbështetur.... Nga ana tjetër, e them me bindje të plotë që Partia Socialiste duhet të jetë më e vendosur dhe e pakompleksuar në mbështetjen e aseteve të saj”. Sokol Hazizaj: “Kandidati [fitues] hapi 30 adresa twitter dhe dërgonte mesazhe me emrat “Pelikani”, “Atdhetari” etj. Mendoj se një ndihmesë të madhe në këtë përzgjedhje ka dhënë vetë kryetari i PS-së dhe një miku i tij. Do ta konsideroja si një produkt i përbashkët i kryetarit dhe shoqërisë civile”. Përparim Kabo: “Avokati i Popullit është një person që ka të bëjë jo me forcat politike. Komisioni që i mori në pyetje 12 kandidatët ishte një komision politik partiak.... Midis nëntë juristëve të tjerë, ky ishte më i miri? Mbi ç’kritere? Nëse edhe kriter është impresioni i jurisë, le ta pranojmë si hapin e parë që do t’i hapë rrugë një procesi që do vijë duke u konsoliduar”. Siç shihet janë reagime të njerëzve që s’dinë të humbasin (duke përjashtuar deri diku Dervishin dhe Kabon). Nuk kanë asnjë vërejtje esenciale mbi procedurën, gjë që duket; thjesht e qortojnë, pasi nuk nxorri fitues ata.  

Fatos Nano ia arriti qëllimit që kish për t’u futur në fokus të debatit publik shqiptar. Ai u vet-ofrua për postin e Presidentit, dhe këtë e bëri me anë të një interviste për televizionin më të rëndësishëm nacional, Top-channel, të dhënë nga një prej qendrave universitare më të rëndësishme të botës, London School of Economics, ku pretendoi se ndodhej me një ftesë të bërë (u mor vesh më pas se nuk kish asnjë ftesë; ai ish atje në një aktivitet krejt pa rëndësi). Lidhur me vet-ofrimin e tij presidencial kanë shkruar një numër komentatorësh e kanë folur një numër socialistësh, të cilët janë të ndarë lidhur me këtë ide, e do berishianë që nuk janë kundër. Dje e tha të vetën dhe Servet Pëllumbi, i cili bëri një refuzim të natyrës etike. “Nuk më pëlqejnë ata që vetkandidohen”, tha ai. Sot u shpreh Meta, dhe me qëndrimin e tij i bëri fresk Berishës: “nuk shprehemi pa u konsultuar me PD-në’. Por Nano nuk është i interesuar vetëm për të provokuar një bujë. Ai ka një interes shumë më të madh. Don të zgjidhet President. Mund t’ia arrijë këtij qëllimi? Kjo do varet nga momenti politik parapresidencial. Nëse Berishës i rezulton se në atë moment zgjedhja e Nanos në këtë post mbjell përçarje në PS, ai do ta bëjë. Qejfi i Topallit për të njëjtin post, në kundërshtim me çfarë mund të mendohet tek-tuk, nuk futet fare në kokëçarjet e Berishës. Topalli është, ashtu si eksponentët e tjerë të PD-së, thjesht një gur në duart e Berishës.  

Lajmin e parë dhe të dytë të site-it tonë lidhur me kolapsin fizik të Sali Berishës në festën e përvjetorit të themelimit të PD-së e lidhëm natyrshëm me shpejtësinë e reagimit të mediave në një rrethanë të tillë, kur lajmi kish ndodhur faqe botës e në prani të të gjithë gazetarëve të Tiranës. Lajmet u hartuan në ngut e sipër, e për këtë arsye, pasaktësitë tona janë të kuptueshme; fjala vjen, janë përmendur disa media e janë injoruar disa të tjera; ose lajmet janë bazuar në një kqyrje të versioneve online, e ndërkohë është dhënë përshtypja se ka qenë një kqyrje tërësore e botës së medias. Kërkojmë ndjesë për këto pasaktësira, e për keqkuptimin që kemi krijuar. Por thelbi i vëzhgimit, me ndonjë përjashtim, mbetet i paqortueshëm. Reagimi mediatik ka qenë në përgjithësi i ngathët e i drojtur; e tek-tuk binte në sy kontrolli editorial i lajmit, në themel të të cilit ka qenë logjika e kujdesit në këtë situatë ‘delikate’ dhe e merakut ‘për të qenë politikisht korrekt’ (ndërkohë, që në rrethana të tilla, media duhet të jetë cinike dhe e pamëshirshme; ajo thjesht informon, dhe kaq). Ky rast nxori në evidencë faktin që bota shqiptare online nuk është në gjendje të japë në çdo rast informacion të freskët, të përditësuar, të sekondës së fundit. Lajmin mbi gjendjen e keqe shëndetësore të Berishës e gjeje vetëm tek Tema, tek balkanweb.com-i, e tek ndonjë tjetër. Shekulli doli me lajmin, pastaj u ra faqja, dhe më pas u vonuan shumë. Atyre të Panoramës iu desh gjysmë ore për ta dhënë si lajm, ndërkohë që fjalën e Berishës e jepnin të plotë. Ndërsa në reagimin e televizioneve lexohej fillimisht një shushatje dhe ngecje, aq sa jepej përshtypja se tok me Berishën pësuan kolaps dhe mediat. Për nja dhjetë minuta gazetarët nuk kanë ditur ç’të bëjnë me një lajm që e panë me sytë e tyre, dhe ishin në pritje të ndonjë sinjali. Më tej u vu re përpjekja editoriale për ta pilotuar si lajm. Klani, ABC-ja e TVSH-ja e shkëputën lidhjen direkte, dhe zunë të merreshin me gjë tjetër. Kanë informuar shumë vonë, atëherë kur doli njoftimi kryeministror që thosh se kryeministri e kaloi të keqen. Është një gjë e pafalshme, por merret vesh pse e bëjnë. Televizioni Ora News e dha lajmin në kohë, por më pas heshti për minuta të tëra. News 24 vonoi pakëz, por pastaj qëndroi i fokusuar non stop tek ky lajm. Ndërsa Top-media e Vizion Plus kanë reaguar në kohë reale, e më pas janë ndihmuar dhe nga fakti që orarin e lajmeve e kishin në prag. Në këtë vëzhgim mungojnë shumë operatorë e site-e të tjerë, të cilat nuk kemi pasur kohë t’i ndjekim. Re.Pu.